یکی از مهمترین بناهای تاریخی بندرعباس که همیشه مورد توجه توریست هاست و هرساله میزبان گردشگران فراوانی از داخل و خارج کشور بوده معبد هندو ها در مرکز این شهر است.

یکی از مهمترین بناهای تاریخی بندرعباس که همیشه مورد توجه توریست هاست و هرساله میزبان گردشگران فراوانی از داخل و خارج کشور بوده معبد هندو ها در مرکز این شهر است.
به گزارش تکتازان پرواز عرش، بندرعباس که قلب تپنده تاریخ، صنعت و تجارت ایران است، از دیرباز همواره مورد توجه تجار و بازرگان بوده، به طوری که بزرگ ترین بندر تجاری ایران نام دارد. بندر در طول تاریخ پر فراز و نشیبش شاهد حوادت گوناگونی بوده و آثار تاریخی فراوانی در خود جای داده است که هنوز هم توجه همگان را به خود جلب می کند.
یکی از مهمترین و اصلی ترین بناهای تاریخی بندرعباس که همواره مورد توجه گردشگران قرار دارد و هرساله توریست های فراوانی از داخل و خارج کشور از آن بازدید می نمایند معبد هندوها در مرکز این شهر است. اهالی قدیمی این شهر هندی های مقیم را با نام «گور» صدا می زدند. همچنین در گویش بندری به معبد «بت» می گفتند و به همین دلیل معبد هندی های موجود در این شهر در بین ساکنان ساحل نشین به بت گوران معروف است که در نوع خود جالب به نظر می رسد.
فرهنگ اهالی بندرعباس ارتباط و شباهت بسیار نزدیکی با هندی ها دارد؛ این شباهت و ارتباط به حدی است که از ذائقه گرایش به غذاهای تند و تیز و پوشیدن لباس ها با طرح ها و رنگ های متنوع و شاد می توان به وجه مشترک برخی عادات و فرهنگ های شهروندان بندرعباسی با هندی ها  پی برد.
معبد هندوها در سال ۱۳۱۰ خورشیدی و در اوایل دوره سلطنت مظفرالدین شاه قاجار توسط فردی هندوستانی و ثروتمند با نام شیکار پور برای پرستش خدای ویشنو بنا نهاده شد و سبک معماری گنبد این معبد دارای مقنرس های زیبا و منحصر به فردی بوده که نه تنها متفاوت تر از گنبد های موجود در بندرعباس بوده بلکه در کل کشور نظیر آن پیدا نخواهد شد.
گنبد این معبد از لایه های ذوزنقه ای و ۷۲ برج کوچک گلدسته تزیین شده و بر روی هر یک از این برج ها تزییناتی از گل لوتوس یا نیلوفر آبی وجود دارد که نماد ایران باستان است .گل نیلوفر نشان دهنده عظمت و شکوه افراد است و نماد این گل علاوه بر آن که بر روی گنبد نقش بسته در برخی از در و دیوار آن مانند گچبری موجود در طاقچه ها که محل قرار گیری مجسمه های بودایی بوده نیز دیده می شود.
یکی دیگر از ویژگی های منحصر به فرد این بنا معماری آن است که تحت تاثیر معماری ایرانی و هندی است. این معبد که نمادی از ارتباط فرهنگی و هنری میان ایران و هندوستان به شمار می آید با همت جدید و پشتکار مسئولین در سال ۱۳۷۷ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید .خاک، لاشه سنگ، ملات گل و ساروچ، سنگ های مرجانی، گچ های ضخیم و لویی از املاح به کار رفته در ساخت این بنای تاریخی و ارزشمند است.
روی دیوارهای درونی این معبد نقاشی های زیبایی حک شده که اگر چه به مرور زمان بخشی از آن از بین رفته ولی همچنان جذابیت های خاصی دارد؛ به طوری که در یکی از اتاق های معبد یک نقاشی از کریشنا(خدای فلوت نواز هندوها) نیز دیده می شود که بسیار زیباست.
قابل ذکر است که این معبد به مکانی فرهنگی برای نشان دادن فرهنگ هرمزگانی¬ها تبدیل شده و درون حیاط آن صنایع دستی از جمله آثار دریایی با صدف، باس های بومی و محلی، نقش حنا و… نیز دیده می شود.